පසිඳු විමලගුණ

සැමදෙන සිනාමුසු මුහුණින් පිළිගත්තා කොල්ලො කුරුට්ටන් රිසිසේ සැපගත්තා වසයක් උන්දැලත් ඒ අතරට උන්නා ඇය ගැහැණියක් ,  සැමටම පතිවත වික්කා යටිතොල හපන්   දෙඇසම ඈ වසාගෙන යුද්ධෙක යෙදෙනවා   ඇඳ උඩ හැම පැයම අකැමැති උනත්   මෙමගින් ඇය දිවිගෙවන වෘත්තිය මෙයයි මුඩුක්කු වල රජ කරන උදේ - හවස නිති දරුවට පිටි දුන්නු වේල් තුනම රසබත් ගුලිකර දුන්නු පාසල් යවා සැනෙකින් මඩමේ උන්නු නළඟන ඇයයි ... මුදලට ආලය එක්කලා ඇඟ දුන්නු " මල්ලියෙ ..! දරුවා අඩනව ඇති ඉක්මන් කරපං ආයෙත් එන්නෙපා උබ පන්තිම පලයං   කෙල්ලෙක් ඉන්නවා නම් ඒකිට ගරු කරපං ඒකිට මේ වගේ නොම වෙන්නට තියපං "...!

කංචනා ...! යාල්පානම් අහස යට පෑගෙන අපේමයි කියාගත් මතක කියවන් යන්න හිතෙනව හුස්මත් අමතක කරගෙනම අපේ මතක වලින් ගොඩ කරපු ඒ නයින් පාර කාපට් වලින් හැඩවෙලා උබේ සුදු වුණු   ලේ වලින් ද මන්දා   පාරත් සුදු ඉරි වලින් පිරිලා එදා ගිනි දවාලෙ , මහ වැස්සෙ සහයෝගයෙන් අතපසු කරපු අමතක කරමු මතක   පණ වගේ ඉමු කියපු ..!

මටත් දැන් හරියටම විසි තුනක් පපුවට දුම් පිරුණු අවුරුදුම හයක්   ග්‍රෑම් ගණනින් ගත් සිනහවත් එක්ක මුසුවිය අපායක මිතුදමක් හීන සොයා මා ගිය මග අතුරලා නරකාදි සැපක් මගේ හීන බොදකලා සමාවෙයන් මෙන්න දෑත එක්කලා ලැජ්ජ උනා නම් මල්ලියෙ මං නිසා තරු දෙකක් තුනක් කාකි ඇදුමෙ එක්කරන් ඇවිත් එක්ක ගොහින් මාව හිර කරන් අම්ම ඒවි දුවගෙන කදුලක් අරන් " අයියා මළා " කියා ඇයව හරවපන් ඇයට හැකිය තුටු වෙන්නට උබ බලන් සතුටු සිනා සින්නක්කර උබ තියන් ඇගේ කදුළු එකක්නෑර මට දියන් පොලිස්පති වෙලා මගෙ සොහොනට කෙලගසන් ...!

නුබටත් හොරා රහසෙම   දැකපු සිහින මම තනියම   කියන්න දෙනවද   මටත් මදකට අවසර   සිනාසෙන්නට ලියවුන දිනක සතුටින් හෙමිහිට   හරිත වර්ණ වූ යහනක වැතිර ඉන්නද නුබ ලග බෝගම්බර වැව ලග මාලිගාවත් පේන මානෙන් වචන පටලමු ඉරත් වැවියෙන්   එලිය දෙන්නැති හවසක ....!

නිකොටීන් දුමෙන් පපුව පුරවගෙන නින්දට ගිය හොදටෝම කළුවර   සීතල රෑක බාගෙට දැකගෙන , එද්දිම ...! බයවෙලා ඇහැරුණ හීනෙ අයිනට උඹ ආවෙ කොහොමද   ළමයෙකුත් වඩාගෙන ..?

දකුණු පස   කොනට වන්නට ගිරා මලිත්තා එක් වූ නෝට්ටු දෙක තුනකට , දිවා - රෑ දෙකෙහිම තෙවන සිල්පදය   බිදින ..., නුබේ අතරම මගේ නෙත ගැටි කිහිපයක් ඇත තදින් අදිටන් කරන් පුදනව සැමියා වෙතටම නුබෙන් විකිණෙන ., ගැහැණු උදවිය   රකින පතිවත ...

නුඹත් ලග නැති තවත් එකමත් අදුරු දවසක ... තොලේ ගැවටුණ කදුළු බිදුවක රසය බලමින්   වැවේ අයිනේ මාර ගහ යට ගත්ත කාලත් අතට අරගෙන ... වාඩි වී මම , හිතට වදදෙන මතක ගුලි කර වැවේ පතුලට කාලෙ එම්ටියත් එක්කම   විසි කළා අද ...!

එලිසමය නැතුව හැඩවුණ නුඹේ දෙතොලින් මුමුණන පේළි හතරක කවියක ඉන්න ආසයි සදහට ...

අරක්කු , ගල් , සිගා බොන එවුන් කිව්වා වදිනවලු ඒවට ලොවෙත් නැති විලසා වොඩ්කා , බ්‍රැන්ඩි , වයින් විතරක් ගනින් බං පොෂ් කමට සරිලන   ඒකලු ගැම්ම කොල්ලා කවුරු දනීද ? උබ බොන්නෙ ගල් , උබ වොඩ්කා විතරයි දකින හැමෝටම   මචං ... උබ බේබද්දා ...!

මතක ඇති උබට පොඩි කාලෙ   අපි දෙන්නටම   රාමසාන් - අවුරුදු ... උබලට නෝම්බි අපිට නොනගතේ ... බැස්සෙ අපි පාරට බැට් එකයි බෝලෙයි   පුටුවයි ...  හිටියෙ අපිත් එක්ක තනියට ... උබලගෙ ගෙදර   අපේ කිරිබත , කැවිලි පිගානත් එක්කම අපේ ගෙදර කටට කෙල උනන වටලප්පම ඇයි අමතක උබල අපි එකට දීපු දන්සල තේරෙන්නෙ නෑ හරි වැරැද්ද නෑ ආයෙත් මට හැගෙන විදියට උබල අපි එකට සමරන රාමසාන් - අවුරුදු .... •

සඳ අහපං උඹ පලයං වලාකුළු අස්සට නැත්නං රිදෙයි හිත සිපගන්නකොට ඇගේ දෙතොල චුට්ටක් සීතල දීපං මට තුරුල් වෙන්න්ට ඇගේ පපුවට උනුහුම හොයන්න හංසයන් මැද නිදන්න සුවෙන් හිඳ අවලමේ යන උඹට මම පෙන්වන්නෑ ඇගේ රූසපුව මගදි හම්බෙන තරුමල් වලට කියයි කේලම යන ගමන් උඹ

නෝමල් එක දහයයි විසිල් එකත් එක්ක පනහයි පොඩි එවුන් හරි ආසයි උන්ගෙ හිනාව දකින්න නුබ ගන්නව අහස් කූරු   දාහයි එක්දාස් පන්සීයයි දන්නෙ නෑ උබල                 ඒකෙ කතාව හරි දුෂ්කරයි                 අවුරුද්දට එක පාරයි මට එකකින්                 රුපියලයි දහයයි ලොකු මහත්තයට                 හයයි තිහයි කඩේ මල්ලිට                 තුනයි දහයයි එහෙම බැලුවම                 මට හරි පොඩ්ඩයි